یا علی ای اسدالله الغالب،
ای زادة کعبه،
ای تو هم کفو زهرای اطهر،
پیروز بر خصم کافر؛
بَرکَنی از بُن به هنگام خیبر بساطِ ستمگر.
و در آن هنگام که در صحرای عطش گرفته؛ در جحفه ندای رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) بلند شد که: «ایها الناس اُجیبوا داعی الله أنا رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم)» و در غدیر خم مرکبها و زنان و مردان متوقف شدند و فرمان داد آن چهار نفر سلمان، مقداد، ابوذر و عمار( که یاران مهدی اند) سایه ساری بسازند و منبری آماده کنند. رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) دستش را بالا گرفت و فرمود: «من کنت مولاه فهذا علی مولاه». وخدایا دوست بدار هر که علی رادوست دارد، ودشمن بدار هر که علی را دشمن بدارد. و آن امین وحی دو گوهر نایاب کتاب و عترتش را به مردم سپرد.
آن کور دِلان بدنیّت با رنگ نیرنگ تهنیت گفتند. امّا از همان اوان بخل و کینه ورزیدند و در آنگاه که از کردار پلیدان کافر، آسمان می خروشید و زمین بناله وفغان افتاد که همسرت دخت نبی به میان شقاوت؛
و تو یکتا امیر به سکوت؛
در احاطه دون صفتان! و در آن زمان که بغضِ گلویت به چاه منعکس می شد. و به وقت ماه خدا، و تو در محراب نماز؛ یکی از منفورترینان عرش خدا، مدار وجود را لرزاند. تنها تو امیر بودی، هستی و خواهی بود .
منبع: درآستان غدیر